Калi–небудзь я мушу сказаць, як зьмянiў
Свой пагляд на паэзiю, як так сталася,
Што сягоньня лiчуся адным з шмат якiх
Гандляроў i рамесьнiкаў японскага цэсарства,
Складальнiкаў вершаў аб вiшняў цьвiценьнi,
Хрызантэмах i месячнай поўнi.

Калi б мог куртызанак Вэнэцыi
Апiсаць, як прутком у падворку яны цьвеляць паўлiна,
І з тканiны шаўковай, з апаяскi парловай
Вылушчыць пругкiя грудзi, чырвоную
Рысу на чэраве — сьлед спражкi ад сукнi,
Так, прынамсi, як бачылi шкiпэры галiёнаў,
Таго ранку прыбылых з запасамi золата;
І калi б адначасна я iхныя бедныя косьцi
На магiльнiку, дзе лiжа браму драпежнае мора,
Залучыць мог у слове, мацнейшым за грэбень апошнi,
Якi сам у гнiльлi пад плiтою чакае сьвятла,

Не сумiўся б тады. Што з матэрыi непадаткой
Пазьбiраеш? Нiчога, мо толькi красу.
А тады нам павiнна хапiць кветак вiшнi,
Хрызантэмаў i месячнай поўнi.

Манжэрон, 1957

Пераклалi Юрась Бушлякоў i Андрэй Хадановiч