Вярнуцца на сайт
Не зайздрошчу крытыкам, якія будуць пра мяне пісаць, таму што іграў я на вельмі многіх фартэпіянах. «Зямля Ульра»
Мілаш аднавіў рамантычны ўзор паэта, увасабляючыся ў ролю мудраца, прарока, выхавальніка народу. Ежы Квяткоўскі
Мілашаў лірычны герой змяняе касцюмы, маскі, ролі... Аляксандр Фют
Мілаш увесь — гэта незастылая, арыгінальная думка ў развіцці. Артур Мендзыжэцкі
Паэт злучае і складае адзін з адным вобразы, сімвалы, знакі, што паходзяць з розных культураў... Бажэна Хшанстоўска
Предыдущая цитата Следующая цитата «Родная Еўропа» — год Чэслава Мiлаша
Вершы
У дзень канца сьвету
Над кветкай настурцыі лётаюць пчолы,
Рыбак ладзіць свой нераток,
У моры вясёлыя скачуць дэльфіны,
А скура вужа зьзяе золатам, як і павінна,
Малы верабейка чапляецца за вадасьцёк.

У дзень канца сьвету
Жанчына па полі ідзе з парасонам,
Спіць п’яны ў абдымку з газонам,
На вуліцы крык гандляроў садавінай,
Пад ветразем лодка iдзе, як павінна,
Лунаюць скрыпічныя гукі ў паветры,
Уначы адмыкаючы зорныя нетры.

А ўсе, хто чакаў перуноў і маланак,
У расчараваньні.
А ўсе, што чакалі трубы Арханёла і знакаў,
Ня ў стане даць веры, што ён настае.
Пакуль над зямлёй сонца зь месяцам кружаць
І чмель прылятае да ружы,
І дзеткі ружовыя родзяцца ў жонкі і мужа,
Ніхто ня дасьць веры, што ён настае.

І толькі сівенькі стары, які мог быць прарокам,
Але ж не прарок, бо на гэта ёсьць іншыя людзі,
Падвязвае памідоры і кажа сабе:
Іншага канца сьвету ня будзе,
Іншага канца сьвету ня будзе.

1945

Пераклаў Андрэй Хадановіч

Прадмова да кнігі «Выратаванне»
Ты, каго я не здолеў выратаваць,
Паслухай
Гэтыя простыя словы:
Іншых проста саромеюся
І размаўляю з табою моўчкі, як воблака або дрэва.

Што мяне гартавала, было для цябе загубай.
Развітанне з эпохай прымаў ты за прыйсце новай,
Подых нянавісці – за лірычную навальніцу,
Сілу сляпую – за дасканалы кшталт.

Плыткія польскія рэчкі ў даліне. Вялізарны мост
Хаваецца ў белай імгле. Знішчаны горад.
Пакуль я з табой размаўляю,
Вецер крыкамі кірляў засыпае тваю магілу.

Чым ёсць паэзія, што не ратуе
Людзей, не ратуе народы?
Формай службовай хлусні,
Гарланнем пітушчае глоткі, якую вось-вось перарэжуць,
Чытанкай на ноч для прыгожых паненак.

У тым, што, няўмелы, я прагнуў сапраўднай паэзіі,
У тым, што пазней зразумеў яе ратаўнічы сэнс, –
У гэтым, у гэтым адным было ратаванне.

Некалі на магілы сыпалі мак ці проса,
Пакідаючы ежу душам памерлых – птушкам.
Сёння гэтую кнігу для цябе пакідаю,
Каб ты ніколі больш не вяртаўся сюды.

Кракаў, 1945

Пераклаў Андрэй Хадановiч

Усе вершы