Вярнуцца на сайт
Не зайздрошчу крытыкам, якія будуць пра мяне пісаць, таму што іграў я на вельмі многіх фартэпіянах. «Зямля Ульра»
Мілашаў лірычны герой змяняе касцюмы, маскі, ролі... Аляксандр Фют
Паэт злучае і складае адзін з адным вобразы, сімвалы, знакі, што паходзяць з розных культураў... Бажэна Хшанстоўска
Мілаш увесь — гэта незастылая, арыгінальная думка ў развіцці. Артур Мендзыжэцкі
...Гэта мета-літаратура, то бок слова, якое не паведамляе, а ачышчае. Анджэй Кіёўскі
Предыдущая цитата Следующая цитата «Родная Еўропа» — год Чэслава Мiлаша
Вершы
Сподкі, шкляныя вечкі,
Квяцістыя філіжанкі
Ляжаць на беразе рэчкі,
Там, дзе праехалі танкі.
Ветрык над вамі лунае,
Кідае пух пярынны,
На чорны след ападае
Цень зламанай шыпшыны.
Пырскамі пены застылай
Палі, вокам кінуць, засланы.
Нічога мне так, мой мілы,
Не шкода, як парцаляны.

Толькі заранка ўстане
Над далягляду абрэзкам,
Чуваць зямлі екатанне,
Сподачкі жаляцца трэскам.
Сон майстроў патаемны,
Зімны спеў лебядзіны...
Чорны ручай падземны
Змые пра іх успаміны.
А раніцай смутак бяскрылы
Сэрца пячэ, несціханы.
Нічога мне так, мой мілы,
Не шкода, як парцаляны.

Бачаць да берагу сонца
Зыркую крышанку вочы.
Мора аскепкаў бясконца
Пад нагамі скрыгоча.
Зоры з каляднае крамы,
Цешылі нас сваёй барвай,
Цяпер спярэшчаны ў плямы
Брыдкай загуслай фарбай.
У свежых ляжыць магілах
Посуд, жалезам зламаны.
Нічога мне так, мой мілы,
Не шкода, як парцаляны.

Пераклалі Юрась Бушлякоў і Андрэй Хадановіч

Прадмова да кнігі «Выратаванне»
Ты, каго я не здолеў выратаваць,
Паслухай
Гэтыя простыя словы:
Іншых проста саромеюся
І размаўляю з табою моўчкі, як воблака або дрэва.

Што мяне гартавала, было для цябе загубай.
Развітанне з эпохай прымаў ты за прыйсце новай,
Подых нянавісці – за лірычную навальніцу,
Сілу сляпую – за дасканалы кшталт.

Плыткія польскія рэчкі ў даліне. Вялізарны мост
Хаваецца ў белай імгле. Знішчаны горад.
Пакуль я з табой размаўляю,
Вецер крыкамі кірляў засыпае тваю магілу.

Чым ёсць паэзія, што не ратуе
Людзей, не ратуе народы?
Формай службовай хлусні,
Гарланнем пітушчае глоткі, якую вось-вось перарэжуць,
Чытанкай на ноч для прыгожых паненак.

У тым, што, няўмелы, я прагнуў сапраўднай паэзіі,
У тым, што пазней зразумеў яе ратаўнічы сэнс, –
У гэтым, у гэтым адным было ратаванне.

Некалі на магілы сыпалі мак ці проса,
Пакідаючы ежу душам памерлых – птушкам.
Сёння гэтую кнігу для цябе пакідаю,
Каб ты ніколі больш не вяртаўся сюды.

Кракаў, 1945

Пераклаў Андрэй Хадановiч

Усе вершы